blackjack oyna casino metropol


 

A3boeken @ Facebook A3boeken @ Twitter A3boeken @ Pinterest A3boeken RSS feed

U bent hier : A3 boeken Nieuws

Help je ook mee
dieren in nood helpen?

Bekijk het filmpje
over dit boek

Alweer de 4e druk!

Een fotoalbum op facebook met foto's van boekenkasten met daarin boeken van A3 boeken. Nieuwe foto's zijn welkom!

Dit hartlabyrint
van Selma Sevenhuijsen
mag je overtekenen
en gebruiken zoveel
je maar wilt.
(uit: 'De glimlach van de sirene')

Schreeuwen of de taal van het hart spreken

Kinderen die boos zijn op elkaar schreeuwen. Dit leren ze van de volwassenen in hun omgeving. Vreemd, want we staan vaak dicht bij elkaar en lopen tijdens onze boosheid meestal nog dichter naar elkaar toe. Fysiek is het dus echt niet nodig om te schreeuwen. We kunnen elkaar prima verstaan met onze oren, maar tijdens onze boosheid zijn onze harten mijlenver van elkaar verwijderd.

Als we boos zijn is er sprake van een gevoelsafstand en deze creëert de behoefte om onze stem te verheffen en te schreeuwen in een desperate poging om elkaar toch nog te bereiken. Wat mij opviel bij de kinderen in de oorlogsgebieden die ik de afgelopen twintig jaar regelmatig bezocht, is dat zij niet schreeuwden. Zij spraken met elkaar op een gewone toon. De soldaten daarentegen schreeuwden altijd, hun hart zat op slot.

De oorlogskinderen zaten meestal stilletjes in een hoekje van de tent en speelden met alles wat maar voor handen kwam, steentjes, pitten en stukjes ijzer. Hun moeders schreeuwden ook niet, zij waren de hele dag bezig met het zorgen voor eten en warmte. Ik verbaasde mij hierover en tegelijkertijd kon ik hierdoor heel makkelijk contact maken ondanks dat ik hun taal niet sprak. We konden elkaar verstaan door de taal van onze hart te laten spreken.

Dat de soldaten schreeuwden verbaasde mij ook niet. In hun ogen las ik de woede die hun angst moest camoufleren. Soms kreeg ik de mogelijkheid om even rustig met zo’n jongeman te spreken. Een van die zeldzame gesprekjes vond plaats in de stad Mosul in Irak, tijdens de Tweede Golfoorlog. We zaten op een brokkelig, stenen muurtje bij het ziekenhuis. De zon scheen genadeloos. De jonge soldaat was in volle bepakking en de straaltjes zweet liepen over zijn gezicht. Verderop stonden zijn collega’s tegen de directeur van het ziekenhuis te schreeuwen. De ruzie ging over de hoeveelheid, of beter gezegd het tekort, aan diesel voor de aggregaten van het ziekenhuis die door de blauwhelmen was gebracht. Hoe hard zij ook tegen elkaar schreeuwden, zij verstonden elkaar niet.

De soldaat bij mij op het muurtje vertelde dat hij zo verschrikkelijk bang was dat hij elke avond lag te huilen en wenste dat hij bij zijn moeder thuis was. Hij vertelde over zijn angst om vanuit een hinderlaag te worden neergeschoten. Hij sprak over de voor hem onverdraaglijke hitte en over de angst die hij had voor de Irakezen, die hij niet begreep. Ik keek hem aan en vroeg wat ik naast het luisteren naar zijn verhaal voor hem kon doen. ‘Mag ik alsjeblieft ook een speelgoedknuffel van je?’ Ik liep naar de vrachtwagen en pakte uit mijn tas mijn eigen onderweg-troost-knuffel. Er stonden tranen in zijn bange jongensogen toen hij deze knuffel van mij aanpakte. Hij deed zijn rugzak af en knoopte de knuffel duidelijk zichtbaar aan zijn bepakking vast. Toen stond hij op en liep naar zijn schreeuwende collega’s toe. De knuffel bungelde, ogenschijnlijk, achteloos aan het touwtje van zijn rugzak.

Leg de wapens stil.
Luister naar het geluid van vrede.
Zonder pijn of geschreeuw.
Oorlog zonder reden.

Ik bleef nog even op het muurtje zitten met mijn gezicht in de zon. Ik dacht terug aan al die keren dat grenssoldaten tegen mij hadden geschreeuwd, met hun mond vlakbij mijn oren. Ik realiseerde mij dat hun geschreeuw voortkwam uit de angst om hun hart te laten beschadigen. Uit voorzorg gebruikten zij hun geschreeuw als sleutel om het slot van hun hart dicht te draaien. Hoe kon het dan dat de oorlogskinderen en hun moeders niet schreeuwden. Zij waren toch ook bang? Langzaam liet ik alle beelden uit mijn vele jaren in oorlogsgebieden als een film door mijn hoofd gaan. Elke keer dat ik met geschreeuw te maken had gekregen, droegen de schreeuwers uniformen of vertegenwoordigden zij een autoriteit. De beelden die zonder geschreeuw voorbij kwamen waren die van de oorlogskinderen en hun moeders. Zij vertegenwoordigen de rechtelozen, de mensen zonder autoriteit, de mensen zonder uniform. Deze kinderen kunnen de kindertelefoon niet bellen om hun recht te halen. Deze moeders kunnen geen recht op onderdak, brood of medicijnen doen gelden. De slachtoffers van een oorlog schreeuwen niet. Ondanks alles staat hun hart open en kunnen ze elkaar verstaan. Hun angst heeft zich blijkbaar niet vertaald in het op slot doen van hun hart. Misschien omdat zij elkaar nodig hebben om in een oorlogssituatie te kunnen overleven. Je bent dan op elkaar aangewezen en er ontstaat een enorme solidariteit.

In Nederland hoor ik vaak ouders schreeuwen tegen hun kinderen of onderwijzers tegen hun leerlingen, en ik hoor Nederlandse kinderen terug schreeuwen. Wanneer we als volwassenen, opvoeders, ouders en/of verzorgers schreeuwen tegen de kinderen die aan ons zijn toevertrouwd, dan zit ons hart op slot waardoor het afstand neemt van degene tegen wie we schreeuwen met als gevolg dat we niet worden verstaan.

Steeds opnieuw realiseer ik mij dat de oorlogssituaties waarin ik mij begaf een heldere spiegel voor mij zijn. Dit is ook de reden geweest om mijn levensverhaal op te schrijven. Met mijn boek ‘Motherhood’ hoop ik mensen te inspireren om te werken aan vrede in hun eigen leven. Als verantwoordelijke volwassenen zou het toch mogelijk moeten zijn om onze kinderen op te voeden door vrede voor te leven.

Citaat uit mijn boek ‘Motherhood’: 
"In zijn bundel 'Mannen maken oorlog' beschrijft Bram Vermeulen bovendien: "Het is een oud verhaal: mannen maken oorlog. Want de soldaat zit in de man. De soldaat zit zelfs in de jongen. De soldaat zit zelfs al in het kind. Zij hoeven niet te leren om soldaat te zijn. Zij doen niets na. Zij doen het voor. De man, de jongen en het kind; zij zijn de soldaat. Zij hebben de oorlog als specialiteit."

Oorlog is lawaai. Oorlog is schreeuwende mannen.
Maar ik hoop op:
"Zachtjes roept een stem om vrede, zo zacht dat het haast wordt gesmoord.
Dat is niet zonder reden: het woord wordt in de stilte pas gehoord."
~ Els Rentenaar

Ik wens de wereld oorverdovende stilte toe.


Tekst: Nicolien de Kroon
Dit artikel is eerder gepubliceerd in het tijdschrift ‘Kinderwijz’, een uitgave van 248media


http://www.248media.nl/tijdschriften/kinderwijz.html

Gerelateerd(e) boek(en)


Gerelateerd(e) auteur(s)

A3 boeken

Oosterveldweg 15
7274 DZ Geesteren
Nederland

T 0545 48 11 40
F 0545 48 11 35

info@A3boeken.nl



A3boeken @ Facebook A3boeken @ Twitter A3boeken @ Pinterest A3boeken RSS feed

Nieuws

20/11/2019 20 november - 2 december 2019: het Blauwe Aap levenspad
13/11/2019 Verhelderende kijk op de tarot - recensie
10/11/2019 Zet je aan het denken... - recensie
09/11/2019 De volle maan van 12 november 2019
 

Agenda