Marloes Lasker

Marloes Lasker (1976) groeide op in een klein dorpje aan de rand van Gelderland. Ze was veel in de buurt van pony's en paarden te vinden en daarnaast schreef en tekende ze veel. Zo maakte ze een tijdschriftje over pony's, met haar opa als enige abonnee. Ze schreef veel verhalen en in haar dagboeken tekende ze ook. Ook al heeft ze een grote passie voor lezen; uiteindelijk heeft ze liever een leeg dan een vol boek. In een leeg boek kan nog een totaal nieuwe wereld gecreëerd worden en de witte bladzijden bieden werkelijk ongekende mogelijkheden. Daarom is Marloes ze ook gaan maken. Lege boeken. Veelal met zelf ontworpen en beschilderde omslagen en met de katernen op een zichtbare en creatieve manier aan elkaar genaaid.

Marloes heeft het syndroom van Usher, type 2. Dit houdt in dat zij vanaf haar geboorte zwaar slechthorend is. Met name in de hoge tonen heeft zij een gehoorverlies van meer dan 100dB. Toen ze twaalf was kreeg ze last van haar ogen. Op haar zestiende werd het syndroom van Usher gediagnosticeerd; een combinatie van slechthorendheid met een oogziekte, genaamd Retinitis Pigmentosa (RP). De oogziekte is progressief. Het gezichtsveld neemt af. Ze kijkt door een soort tunneltje, met alleen in het centrum van het gezichtsveld nog zicht. Er is nu minder dan 5 graden van over. Hoe dit verder verloopt valt niet te voorspellen. Het is bij iedereen anders.

Nadat Marloes volledig arbeidsongeschikt was verklaard, bezocht ze bij De Paraplu, een activiteitencentrum voor lichamelijk gehandicapten, een keer in de week de cursus zenmeditatie, onder leiding van Dick Verstegen. Meteen de eerste les had ze het gevoel dat ze thuis was gekomen. Sinds januari 2005 is de bekende zenleraar Nico Tydeman officieel haar leraar en in november van dat jaar ontving ze van hem de boeddhistische voorschriften middels de jukai ceremonie. Tijdens deze ceremonie kreeg ze ook haar Dharmanaam: 'Ziende het onzienlijke', die ze zelf heeft afgekort tot Zho.

« Terug naar de auteurslijst.