A3boeken

nieuwsbrief 13 juli 2012


Het is niet te geloven... maar er is al weer genoeg nieuws om een nieuwsbrief te vullen. Als eerste de aankondiging van 'Een Aardige dag' op 22 september a.s. Een mooi artikel van Petra Stam over het lunaire weten. Een verslag van een deelnemer aan het schrijfmuseum en de mogelijkheid om zelf ook aan een schrijfmuseum deel te nemen. Een prachtig filmpje over de weg van de pelgrim. Layne Redmond vertelt over haar Mob of Angels en een film met fragmenten van oudere optredens. Tot slot enkele activiteiten uit de agenda.

 

https://www.a3boeken.nl

De ochtend van 'Een Aardige dag' staat in het teken van ‘Aardevrouwen spreken’:
13 vrouwen geven hun visie op deze tijd en de toekomst, onze relatie met de Aarde en hoe we die kunnen verbeteren: filosofe Carin Biegnolé, kunsthistorica Karin Haanappel, praktisch idealiste Monique Janssens, natuurgeneeskundige Margreet Kattestaart, duurzaam onderneemster Betty de Keizer, politica en astrologe Lea Manders, oervrouw Agnes Meijs, vrouweninspirator Christine Pannebakker, levenspadvinder Elvira van Rijn, natuurmagiër Manon Tromp (redactie), groenverspreider en permanaut Fransje de Waard, sjamaniste Linda Wormhoudt en ecologe en druïda Gerwine Wuring.
Aansluitend de presentatie van het boek 'Aardevrouwen spreken'.

’s Middags kun je in tribal circles met Aardevrouwen en anderen het gesprek aangaan, de informatiemarkt bezoeken en op actieve wijze jouw relatie met de Aarde onderzoeken en ervaren.
We willen met de informatiemarkt en het middagprogramma ook allerlei ideële organisaties die actief zijn op terreinen waarover de Aardevrouwen spreken een platform bieden voor uitwisseling van kennis en ervaring. Meer informatie over deze onderdelen volgt.

Organisatie: Stichting Earth Wisdom en A3 boeken

Deze dag wordt mede mogelijk gemaakt door Antropia Cultuur- en Congrescentrum.
Antropa ligt in het groen, maar ook pal naast treinstation en afrit snelweg, dus goed bereikbaar en met eigen P-terrein.

Deelname: € 12,50 p.p. Aanmelden kan hier.

 
https://www.a3boeken.nl

Het lunaire weten - de Hogepriesteres en de Maan

De gele vlammetjes, druppels of veertjes op de kaart van de Maan zijn yods. In het Hebreeuws is yod de eerste letter van God’s naam. De Maan spoort aan om je diepe emoties, gevoelens en angsten te onderzoeken, duidelijk te krijgen en een plek te geven. De yods op de kaart zijn daarbij een symbool van gratie, vonkjes van inzicht die je helpen om dat wat uit je verbeelding omhoog komt ook werkelijk aan te kunnen, door te gaan en te accepteren. Eigenlijk zijn ze een aanmoediging dus: kom maar op, kijk het in de ogen, verwerk het en dan valt het wel mee ook. Pak dus onverwerkte emoties op of aan, als die zich aanmelden; het geeft je in-zicht en uiteindelijk rust!
De druppels zijn ook te vergelijken met maandauw: de tranen van de maangodin of van Isis. "De maangodin bewaart alle verstrooide herinneringen en vergeten dromen van de mens in een zilveren kruik. Bij het eerste ochtendlicht vloeien ze als tranen van de Maan terug en verspreiden zich als dauw over de aarde."
De Hogepriesteres heeft een duidelijke connectie met de Maan, en zij is ook te vergelijken met de godin Isis. Zij is het lunaire weten. Als je dat toelaat in je leven, kan het eerst (oude) emoties omhoog halen maar daarna zul je veel gemakkelijker het onderscheid tussen angst en intuïtie kunnen aanvoelen.

Tekst: Petra Stam, auteur van 'In het licht van de Maan' en 'Pythia, de hogepriesteres - symboliek en mythologie in de tarot' dat in oktober verschijnt. Zij is tevens een van de docenten van de studiedag 'De hemelse en de aardse moeder in tarot en kunst' op 28 oktober a.s. en op 21 april 2013.

 
https://www.a3boeken.nl

Schrijven is inademen, lezen is uitademen

In mei gaf Christine de Vries een workshop schrijfmuseum in het Catharijne Convent in Utrecht. Voor het blad ‘Schrijven’ schreef Gonny Pasman-Sakkers een verslag. Mocht je naar aanleiding van dit verslag denken: dat wil ik ook! Nou, dat kan, want op 25 juli en 28 augustus verzorgt Christine weer een schrijfmuseum bij de tentoonstelling ‘Vrouwen voor het voetlicht’.

>>Gewapend met potlood en een vragenlijst gaan we het museum in op zoek naar een kunstwerk dat ons zal inspireren. De groep bestaat uit meer dan 50 personen, dus we vallen wel op tussen de andere bezoekers. Ik blijf stilstaan bij het zelfportret van Anna Maria Schurman, de eerste vrouw die dankzij haar buurman hoogleraar Voetius, aan de universiteit van Utrecht mocht studeren. Wel achter een gordijn, want anders zou ze haar mannelijke medestudenten afleiden. We worden ingedeeld in groepjes van vijf en krijgen de spelregels te horen. (…) De tweede opdracht wordt een dagboekfragment: “Je bent de kunstenaar en noteert aan het eind van de dag wat je precies hebt gedaan.” Omdat het een zelfportret van Schurman is, kan ik vanuit haarzelf spreken en begin ik ijverig te pennen. (…) Opdracht 3: Laat een opvallend detail uit het kunstwerk iets vertellen.

De vastberaden blik die mij uiteindelijk voor Schurman liet kiezen, zet ik om in de woorden: “Er is altijd wel een manier om aan het keurslijf te ontsnappen waar de maatschappij je in heeft geduwd.” Geef je reactie hierop, luidt de volgende opdracht. Inmiddels heb ik mij al zo met Schurman vereenzelvigd, dat de woorden vanzelf uit mijn pen vloeien. Als we als laatste moeten vertellen wat dit kunstwerk over ons leven van vandaag zegt, begrijp ik opeens waarom ik voor haar heb gekozen. Zij was de sterke vrouw die ik zo graag zou willen zijn. Deze laatste opdracht blijkt nogal wat emoties los te hebben gemaakt, waardoor sommigen voor het voorlezen liever passen, wat alleen maar begrip en respect oplevert. Maar we nemen het advies van Christine om voortaan al ons schrijfwerk hardop voor te lezen, ter harte, want schrijven en lezen blijken inderdaad bij elkaar te horen als een in- en een uitademing.<<

Het hele artikel is dus te lezen in het blad Schrijven, nr 3 van dit jaar.
Meer informatie over het Schrijfmuseum.

 
https://www.a3boeken.nl

De weg van de pelgrim is als een labyrint

De innerlijke pelgrim zal onderweg wisselende ervaringen hebben. Soms lijken alle stappen die je zet focus en helderheid te hebben en dan opeens voert het pad langs een onbekende weg, die zich lijkt af te wenden van jouw hart. Net als in het labyrint is er voor de innerlijke pelgrim maar één weg te gaan. Elke kilometer die je schrijft, iedere excursie die je onderneemt, elke levensvraag waarop je reflecteert en ieder moment waarop jij je laat verwonderen zijn stappen die je als innerlijke pelgrim zet op de weg naar jouw hart. Het gaat er niet om of het ‘mooie’ stappen zijn, of anderen je hierom kunnen bewonderen, of anderen het zinvol vinden. Waar het om gaat is dat je als pelgrim jezelf in beweging zet en zonder haast deze beweging voortzet tot je in het hart bent aangekomen.

Tijdens de voorbereidingstijd op de feitelijke tocht krijg je ruim de gelegenheid om vertrouwd te raken met de weg van het labyrint. Je leert zelf het klassieke zeven-padenlabyrint te tekenen en dit vervolgens te lopen met je vinger op papier en het te beschrijven. Zowel aan het begin van de pelgrimstocht als onderweg word je verschillende keren uitgenodigd om een uniek labyrint te maken in de natuur en dit fysiek te lopen.

Verder lezen en het prachtige filmpje bekijken kan hier.

 
https://www.a3boeken.nl

Layne Redmond en The Mob of Angels

Oorspronkelijk dienden muziek, dans en visuele kunst een ritueel doel. Zij riepen de goddelijke energie op aanwezig te zijn en vergemakkelijkten onze verbinding ermee. Het lijkt me dat de doelloosheid, het nihilisme en de genotzucht die we in veel hedendaagse kunst zien, deels het gevolg zijn van het verlies van de oorspronkelijke band tussen kunst en het heilige. Door het ritme terug te roepen en weer voorwaarts te brengen, leerde ik heilige kunst te scheppen. Met mijn studenten vormde ik The Mob of Angels. We wilden de oude Mediterrane traditie van het ceremoniële drummen door vrouwen doen herleven.

Ofschoon ik veel tradities van framedrummen heb bestudeerd en beluisterd, heb ik ze nooit gekopieerd noch geprobeerd te herscheppen wat vrouwen wellicht ooit speelden. De framedrum is het centrale instrument in mijn composities, maar ik gebruik ook andere oude en moderne akoestische instrumenten. Ik wil een hedendaagse nieuwe muziek creëren die niet traditioneel is, maar pulseert met de ritmen van een archaïsche taal. De muziek op haar beurt inspireert tot rituelen die het vrouwelijke vieren.

Verder lezen en het filmpje met fragmenten van enkele optredens bekijken kan hier.

 

Wat staat er nog meer op de agenda de komende tijd

22 augustus - zomerweek Reizende Aarde School

31 augustus - Lorelei Festival met o.a. auteurs Jeanine Hofs, Joyce Hellendoorn en Elvira van Rijn

1 en 2 september - A3 boeken staat op de Levenskunstbeurs in Driebergen. Nicolien de Kroon en Agnès Schlüter verzorgen op zaterdag een workshop en bij de A3 boekentafel leggen zij het Nederlands stenenorakel. Zeer waarschijnlijk komt Irmgard Cottaar framedrummen en kun je met haar meedoen. Verder staan Christine de Vries en Anky Floris er met eigen stand.

4 september - start basiscursus 'The Story of Art: his & her story' door Karin Haanappel

De agenda op de website wordt regelmatig aangevuld!

 

Als u deze nieuwsbrief niet langer wilt ontvangen, klik dan hier en kies de optie 'uitschrijven'.

Deze nieuwsbrief werd verzonden naar XXXEMAILXXX